Ir al contenido principal

cOsas q pasan

Otro dia mas. O uno menos, segun se mire.
En el sanatorio hoy hemos ido de cabeza, trabajo a cuatro manos y todavia nos faltan. Pero estoy contenta, los pacientes van mejorando, sobre todo E. Hoy hemos conseguido que se quede de pie ella sola, sin agarrarse a nada. Bendiciones.
Hoy tengo dos personas a las que felicitar el cumple, Leo y Adriana. Espero que sean muchos mas!!!
Con la tesis las cosas se van encaminando demasiado bien. Nunca es demasiado.
A ratos le doy vueltas a cosas de hace tiempo que no se porque se me vienen al pensamiento. Intento no "rayarme" y tratar de seguir adelante, algunas cosas me hacen reflexionar, darme cuenta de los cambios.
Intento seguir con todos los cambios. Me doy cuenta de que yo sola no podria. Bendiciones. Me siento contenta por los logros, aunque sean pequenyos. Aunque se a donde quiero llegar y aun falta mucho se que este es el camino que tengo que recorrer.
Me gustaria poder decir tantas cosas... Pa, te echo de menos para estas cosas, las hipotecas se estan poniendo muy caras. Y no son las hormonas!
I tampoc es que estiga trista, no tinc raons.. Pero si que carrege certa melancolia.. Hem sembla que estic arrivant al meu limit, omplida de paraules, ja sortiran, no vaig a apresurarme. Visteme despacio que tengo prisa. Sortiran.. Perque pasen massa coses que no puc controlar, o que no vuic. I que son tan boniques que tinc ganes de plorar d'alegria. Massa coses que no puc controlar pero que tampoc deixe que hem controlen, estic creixent, i a vegades creixer fa mal.


If you don't try, you'll never know. Now I know.


de rAnita nOe
de rAnita nOe

Comentarios

Entradas populares de este blog

1186

Ser paciente. De paciencia y de salud, no se me dan por naturaleza. Pero las respuestas llegan y es como si entre las nubes oscuras del que podría ser o el que será se colara un rayo de sol que disipa la niebla en mi cabeza. Las respuestas llegan y los engranajes se ponen en marcha. Bien sabido es que las cosas de palacio van despacio, parece que aquí en Devon incluso un poco más, pero todo fluye y poco a poco irán sucediendo las cosas, de paciencia y de paciente. Siento la primavera llegar. Ya queda menos. Paciencia. N

1180

Luchar contra el cansancio y la soledad. Contra las espectativas, contra el no llegar. Confiar no siempre es fácil, plenamente y sin reservas, confiar. Pero siempre vale la pena, a pesar del miedo, a pesar de no saber cuáles son los planes o los tiempos. Un paso más adelante, un paso más cerca. Un nuevo trabajo. Confiar. N.

1185

Esta noche es Noche Buena. Y mañana Navidad. Las primeras que paso sola. Sola. He de reconocer que hace unas semanas era una idea que se me hacía cuesta arriba. No ha sido por falta de alternativas, sino por un sentimiento que ha surgido dentro, el de continuar hacia delante a pesar de que hay cosas en mi vida que no son como yo quisiera. Y digo esto siendo este año el que más cambios ha traído a mi vida. Cambios de los buenos, que como una moneda, tienen otra cara, a veces menos benevolente y más difícil de aceptar. Lo positivo del cambio sigue siendo increíblemente superior a los desafíos que ha acarreado. Cambiar de casa, de trabajo, de vida en un año que ya arrastraba el mal sabor de boca del 2020. Y volverán, como las oscuras golondrinas, los tiempos de pertenecer y de ser parte. Volverá el conocer y hacer nuevos amigos, compartir y ser parte de algo más allá de las cuatro paredes de mi casa. Por ahora, vuelvo a este medio, sin anunciarlo, para encontrar la voz de aquella...