Ir al contenido principal

amics, ja nO.

Deixem de ser amics. Tu ho has decidit, pels dos. M'has tractar com si fos una nina de drap. No ha importat el que jo pense, ni els meus sentiments. Et vaig oferir una amistat de les de veritat, sincera, tranparent, sense trucs, sense mentides. L'has trepitjat, rebutjant-la com si fos dolenta, com si fos irreial. Totes les coses que no t'he dit, ja mai te les dire. M'has perdut a conciencia. No vals ni les llagrimes que m'has furtat, no estic fugint, perque no tinc por, però tens que saber que no tornare a confiar en tu. Ara som desconeguts, jo pensava que ens coneixiem. M'he adonat de que no eres com jo creia i que tu no em coneixies gens. Si m'hagueres conegut una mica t'hagueres adonat conte de que no hi ha res mes important que l'amistat.

de rAnita nOe

*perdon por las faltas de ortografía, falta de acentos etc..

Comentarios

Bito ha dicho que…
Casi, casi... pero no lo pillo del todo.
rAnita nOe ha dicho que…
perdon, bito.. salio en valenciano y no quise traducirlo..
beso
Anónimo ha dicho que…
Sinto que e por sacarte moi cedo do teu lar e da tua terra, cando tes sentimentos fortes salten dentro bágoas que non salen en galego, sinto isto e deixame magoádo con ciumes do que pudo ser e non foi.
Pero cando miro a cerna, o miolo do asunto non sinto pesadumes, ollo para diante ó verdadeiro obxetivo de por que o fixen e sigo decindo que vamos en camiño a cidade celestial onde non falaremos sinon que cantaremos, mira pra diante, pra cima e verás que Xesús sigue ahi, esperándonos,con coisas mais bonitas das que podemos ouvir, ou ver, ou nen siquera achar.

Que él coide os teus pasos xa que eu non podo, e meu desexo.

Biquiños, sempre perto e o mesmo tempo tan lonxe.

Temos saudades de vos.

Queroche

Pirilón
rAnita nOe ha dicho que…
Pirilon, fasme xorar.. Non foi cedo, porque sintome galega, non valenciana.. e certo que non falo ou non escribo en galego, pero pra mi e a lingua mais doce...
gracias por pensar na miña educacion tan cedo! querovos moito, tenho moitas saudades da miña familia

bicos, sempre perto....

Entradas populares de este blog

1186

Ser paciente. De paciencia y de salud, no se me dan por naturaleza. Pero las respuestas llegan y es como si entre las nubes oscuras del que podría ser o el que será se colara un rayo de sol que disipa la niebla en mi cabeza. Las respuestas llegan y los engranajes se ponen en marcha. Bien sabido es que las cosas de palacio van despacio, parece que aquí en Devon incluso un poco más, pero todo fluye y poco a poco irán sucediendo las cosas, de paciencia y de paciente. Siento la primavera llegar. Ya queda menos. Paciencia. N

1180

Luchar contra el cansancio y la soledad. Contra las espectativas, contra el no llegar. Confiar no siempre es fácil, plenamente y sin reservas, confiar. Pero siempre vale la pena, a pesar del miedo, a pesar de no saber cuáles son los planes o los tiempos. Un paso más adelante, un paso más cerca. Un nuevo trabajo. Confiar. N.

1185

Esta noche es Noche Buena. Y mañana Navidad. Las primeras que paso sola. Sola. He de reconocer que hace unas semanas era una idea que se me hacía cuesta arriba. No ha sido por falta de alternativas, sino por un sentimiento que ha surgido dentro, el de continuar hacia delante a pesar de que hay cosas en mi vida que no son como yo quisiera. Y digo esto siendo este año el que más cambios ha traído a mi vida. Cambios de los buenos, que como una moneda, tienen otra cara, a veces menos benevolente y más difícil de aceptar. Lo positivo del cambio sigue siendo increíblemente superior a los desafíos que ha acarreado. Cambiar de casa, de trabajo, de vida en un año que ya arrastraba el mal sabor de boca del 2020. Y volverán, como las oscuras golondrinas, los tiempos de pertenecer y de ser parte. Volverá el conocer y hacer nuevos amigos, compartir y ser parte de algo más allá de las cuatro paredes de mi casa. Por ahora, vuelvo a este medio, sin anunciarlo, para encontrar la voz de aquella...