Ir al contenido principal

amics, ja nO.

Deixem de ser amics. Tu ho has decidit, pels dos. M'has tractar com si fos una nina de drap. No ha importat el que jo pense, ni els meus sentiments. Et vaig oferir una amistat de les de veritat, sincera, tranparent, sense trucs, sense mentides. L'has trepitjat, rebutjant-la com si fos dolenta, com si fos irreial. Totes les coses que no t'he dit, ja mai te les dire. M'has perdut a conciencia. No vals ni les llagrimes que m'has furtat, no estic fugint, perque no tinc por, però tens que saber que no tornare a confiar en tu. Ara som desconeguts, jo pensava que ens coneixiem. M'he adonat de que no eres com jo creia i que tu no em coneixies gens. Si m'hagueres conegut una mica t'hagueres adonat conte de que no hi ha res mes important que l'amistat.

de rAnita nOe

*perdon por las faltas de ortografía, falta de acentos etc..

Comentarios

Bito ha dicho que…
Casi, casi... pero no lo pillo del todo.
rAnita nOe ha dicho que…
perdon, bito.. salio en valenciano y no quise traducirlo..
beso
Anónimo ha dicho que…
Sinto que e por sacarte moi cedo do teu lar e da tua terra, cando tes sentimentos fortes salten dentro bágoas que non salen en galego, sinto isto e deixame magoádo con ciumes do que pudo ser e non foi.
Pero cando miro a cerna, o miolo do asunto non sinto pesadumes, ollo para diante ó verdadeiro obxetivo de por que o fixen e sigo decindo que vamos en camiño a cidade celestial onde non falaremos sinon que cantaremos, mira pra diante, pra cima e verás que Xesús sigue ahi, esperándonos,con coisas mais bonitas das que podemos ouvir, ou ver, ou nen siquera achar.

Que él coide os teus pasos xa que eu non podo, e meu desexo.

Biquiños, sempre perto e o mesmo tempo tan lonxe.

Temos saudades de vos.

Queroche

Pirilón
rAnita nOe ha dicho que…
Pirilon, fasme xorar.. Non foi cedo, porque sintome galega, non valenciana.. e certo que non falo ou non escribo en galego, pero pra mi e a lingua mais doce...
gracias por pensar na miña educacion tan cedo! querovos moito, tenho moitas saudades da miña familia

bicos, sempre perto....

Entradas populares de este blog

examenes

Esta semana va a ser larga. Digo larga y no terrible porque no lo paso mal cuando estoy de examenes. Es cuestion de estudiar. O de disimular haber estudiado a la hora del examen. La estadistica aplicada, la fisioterapia natural y la semiopatologia se van a convertir en mis acompanyantes de cama, comida, lluvia, dia y noche. Cinco examenes en cuatro dias, que me haran estar igual de ocupada que Giorgio, pero menos tiempo. Al fin y al cabo, una etapa mas. Y esto sigue, sigue su curso imparable, como toda el agua que ha llovido en estos dos dias, todo fluye hasta el mismo sitio. Terminar. Faltan 3 anyos, o si llego a especializarme, cosa que me gustaria mucho, 5. Pero todo esta por ver. No soy yo quien lo decidira. Hay alguien mas arriba. Asi que sea lo que Dios quiera! de rAnita nOe

hOy me hagO pasar pOr... (juegO)

Hoy no voy a poder poner ninguna foto. Aunque ya sabeis que me gustan mucho y que no tengo ningun problema en colgarlas por aqui, tengo mucha prisa. Asi que os la prometo para otro momento. Ya he decidido lo que me voy a poner para la fiesta asi que puede que despues os deje una foto. El unico problema es que la camisa que mas me gusta la tiene la perri de mi mejor amiga, asi que tengo que decirla que me la de para esta noche. Bueno, me voy a llamarla y luego os cuento. (este post es imitacion de otro blog, para entender visiten a bito .) ((para cuando se sepa quien es, de ante mano pido disculpas al/la imitad@ porque no he tenido mucha inspiracion)) de rAnita nOe

1180

Luchar contra el cansancio y la soledad. Contra las espectativas, contra el no llegar. Confiar no siempre es fácil, plenamente y sin reservas, confiar. Pero siempre vale la pena, a pesar del miedo, a pesar de no saber cuáles son los planes o los tiempos. Un paso más adelante, un paso más cerca. Un nuevo trabajo. Confiar. N.