Ir al contenido principal

que he hechO yO para merecer estO?





Que se supone que debes hacer cuando alguien que no conoces de nada te dice.. - Puedo hablar contigo?- Lo unico de lo que te suena su cara es que esta haciendo la misma carrera que tu, pero un año menos, y en alguna de las veces que has tenido que hablar frente a su curso crees que lo has mirado. Para colmo va y te dice.. - No te conozco, pero me inspiras confianza, puedo contarte algo??- Y antes de que tu puedas siquiera asimilar las dos primeras palabras te esta contando cosas de su vida, de antes, de ahora y de lo que vendra. Sin salir de tu asombro sonries, como unica respuesta a la situacion. Piensas que quizas sea una locura suya, que necesitaba hablar en ese momento y ya esta. Pero no, cada vez que te ve, te saluda, con una super sonrisa que hace que desde ahi en adelante, tengas un buen dia. Y te sigue hablando, con las mismas ganas que el primer dia. De las cosas buenas, de las cosas malas, y te pide consejos o te ayuda a estudiar esa materia del año pasado que aun no te entra en la cabeza. Te busca cuando esta muy contento para contarte que ahora tiene novia, que esta muy feliz y que queria compartirlo contigo.. Te ofrece su amistad incondicional desde el primer dia.. Y yo me pregunto, que habre hecho yo para merecer a alguien asi??
Gracias Dani.

de rAnita nOe

Comentarios

Giorgio Grappa ha dicho que…
Es muy bonito. No es nada frecuente que alguien te ofrezca su amistad de esa manera tan desinteresada. Alguna tendrás, que vas irradiando confianza :-) .
rAnita nOe ha dicho que…
nada frecuente y muy bonito.. que tengo?? que tengo?? de verdad que no lo se, pero espero que sea contajioso..

besitos
greenlightning ha dicho que…
cuesta encontrar buenos amigos en estos tiempos asi que tendras que cuidarlo

saluos
rAnita nOe ha dicho que…
amigos asi no cuesta cuidarlos..

besitos
dospoals ha dicho que…
VAl més això que trobar algú que et tinga molta mania.

Jo podria sentir el mateix, quan vas entrar al meu blog: no et conec de res, no t'he fet cap publicitat, però tu hi has entrat i hi has deixat coses.
coco ha dicho que…
¿ser un sol quizás?

Un beso de coco, princesa.
nimue ha dicho que…
alguna cosa hauràs fet... alguna cosa de les bones! ;)
rAnita nOe ha dicho que…
dospoals.. es molt millor.. i sobre tot, entrar i deixar coses..

coco, si el sol es amarillo si.. jeje

ay, nimue, lo dolent es no saber-ho..

petonets
rAnita nOe ha dicho que…
eehh.. nos conocemos tu y yo? porque a dani lo he conocido este año, y es argentino..

bue..
Anónimo ha dicho que…
Conèixer algú sempre és un moment emocionant, si ens parem a pensar-ho una miqueta. Et parlen per primera vegada, i hi ha tantes associacions que et passen pel cap...
rAnita nOe ha dicho que…
hola monte..

gracies per vindre.. i per parlar..

torna sempre..

petonets

Entradas populares de este blog

1186

Ser paciente. De paciencia y de salud, no se me dan por naturaleza. Pero las respuestas llegan y es como si entre las nubes oscuras del que podría ser o el que será se colara un rayo de sol que disipa la niebla en mi cabeza. Las respuestas llegan y los engranajes se ponen en marcha. Bien sabido es que las cosas de palacio van despacio, parece que aquí en Devon incluso un poco más, pero todo fluye y poco a poco irán sucediendo las cosas, de paciencia y de paciente. Siento la primavera llegar. Ya queda menos. Paciencia. N

1180

Luchar contra el cansancio y la soledad. Contra las espectativas, contra el no llegar. Confiar no siempre es fácil, plenamente y sin reservas, confiar. Pero siempre vale la pena, a pesar del miedo, a pesar de no saber cuáles son los planes o los tiempos. Un paso más adelante, un paso más cerca. Un nuevo trabajo. Confiar. N.

1185

Esta noche es Noche Buena. Y mañana Navidad. Las primeras que paso sola. Sola. He de reconocer que hace unas semanas era una idea que se me hacía cuesta arriba. No ha sido por falta de alternativas, sino por un sentimiento que ha surgido dentro, el de continuar hacia delante a pesar de que hay cosas en mi vida que no son como yo quisiera. Y digo esto siendo este año el que más cambios ha traído a mi vida. Cambios de los buenos, que como una moneda, tienen otra cara, a veces menos benevolente y más difícil de aceptar. Lo positivo del cambio sigue siendo increíblemente superior a los desafíos que ha acarreado. Cambiar de casa, de trabajo, de vida en un año que ya arrastraba el mal sabor de boca del 2020. Y volverán, como las oscuras golondrinas, los tiempos de pertenecer y de ser parte. Volverá el conocer y hacer nuevos amigos, compartir y ser parte de algo más allá de las cuatro paredes de mi casa. Por ahora, vuelvo a este medio, sin anunciarlo, para encontrar la voz de aquella...